De kilometer

Het is kilometer 15. Volledige uitputting ligt op de loer. Dit tempo, deze wind. Het is waanzin. Ik ren over de kinderkoppen Montfoort in. De laatste 35 minuten tegemoet. Ineens word ik overmeesterd. Ik schrik op uit mijn trance. Die eerste noot. Ik herken het meteen. Een diep snijdend geluid, dwars door mij heen. Een stoot adrenaline giert door mijn lijf. Mijn ogen sperren wijd open. De gitaren dreunen. Mijn hart bonkt tegen mijn borstbeen. De boxen schreeuwen me toe. Een golf van paniek overmant me. De zo kostbare lucht. Ik hap naar adem. Dit is het kerstlied van mijn vader. Ik zie hem staan in de kamer. Met zijn voet de maat aanduiden. Luidkeels meezingen. Slade slingert zijn akkoorden door de lucht. Kippenvel bekruipt me. Mijn vader. Hij die mij jaren terug leerde hardlopen. De eerste kilometers samen over de dijk. Bewegend op het ritme van eenentwintig, twee├źntwintig, drie├źntwintig. Samen. Tranen branden achter mijn ogen. De toeschouwers vormen nog enkel een lint van schimmen. Met doordrenkte ogen scheur ik de straat doormidden. Mijn lichaam schreeuwt. Een brok in mijn keel. Ademnood. Ik vecht. Geradbraakt. De laatste 30 minuten tegemoet. Ik ren over de kinderkoppen Montfoort uit. Het is waanzin. Dit tempo, deze wind. Volledige uitputting ligt op de loer. Het is kilometer 16.

Halve marathon Linschoten, 22 december 2018.
1:45:52