Onschuldige minuten

in twee minuten geen geluid schreeuwt de stilte kruipt onder mijn huid – op golven van verdriet dein ik mee langs herinneringen in opmars naar vree – onschuldige minuten de stem van tijd vult mijn schreeuw naar liefde en vrijheid – dodenherdenking, 4 mei 2022

Het cafeïne monster

Pupillen worden groot Ogen sperren open Hart stuitert tegen de borst Longen happen naar lucht Hersenen rennen in de pan Oren verdoven als onderwater Kaken klemmen op elkaar Stem verdiept als een monster Mond lacht als een duivel Gedachten spugen ideeën Vingers rammen op de toetsen Adem blaast weer uit ‘Iemand nog koffie?’